ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΠΡΕΒΕΖΑΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
menu
Φωτογραφίες
Αρθρογραφία
 
  Μια ακόμα Βράβευση του Σπύρου Κίκερη
Βράβευση του Πρεβεζάνου και μέλους της Αδελφότητας Αεροπόρου της Πολεμικής Αεροπορίας Σπύρου Κίκερη.

Ακολουθεί το βραβευθέν ποίημά του με σχετικό σχόλιο του

Την 18 Μαϊου ημέρα τετάρτη, στην κατάμεστη αίθουσα του αμφιθεάτρου του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας και μετά από ομιλίες, της Κας Νεγρε πόντη-Δεληβάνη πρ. Πρύτανη του Πα νεπιστημίου Μακεδονία και του Διεθνο λόγου Κου Θαλή Μυλωνά, έγινε η επίδοση των Βραβείων στους διακριθέντες στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης, επί  αεροπορικού θέματος, που είχε προ κηρύξει  η Αεροπορική Ακαδημία Ελλάδος(Α.ΑΚ.Ε).
  Ο συμπατριώτης μας Σπύρος Κίκερης έλαβε το τρίτο Βραβείο, για το ποίημά του
με τίτλο ¨θα'ρθούν οι Σταυραϊτοί¨.
Στην εκδήλωση  παρέστησαν πέντε πρ. Αρχηγοί και Επίτιμοι Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ), ο Υπαρχηγός ΓΕΑ σ'αντικατάσταση του απουσι άζοντος στο εξωτερικό Αρχηγού,   Εκπρόσωπος της Αρχιεπισκοπής, Εκπρό σωπος του ΥΠ.ΕΞ Πρέσβης Κος Παναγιωτόπουλος και αντιπροσωπείες Αξιω ματικών, Σχολής Ικάρων και ΣΤΥΑ.
  Στην εκδήλωση συμετείχε και ο προσκληθείς  Πρόεδρος της Αδελφότητας Πρεβεζάνων Αθήνας Κος Θ. Χαλιμάς καθώς και ο Λάκης Παππάς. Ακολούθησε μικρά δεξίωση.

Πρόλογος Ποιήματος από Σ.Κίκερη

Ήμουν παιδί, μικρό παιδί, σε όνειρο μεγάλο
που'βλεπα, Θέ μου, πως πετώ και ζω σε κόσμο άλλο
κι'ενιωθα, Θέ μου, ηδονή και σ'οργασμό πως φτάνω
δίχως να ξέρω να πετώ και Έρωτα να κάνω !

Το μόνο π'ονειρεύτηκα, ήτανε να πετάω
Αϊτός, εγώ να γεννηθώ, Αϊτός και να πεθάνω
Αϊτός να ξαναγεννηθώ, όσες ζωές και να'χω
κι'οταν απ'τ'ονειρο ξυπνώ, να ξέρω να πετάω!

  Έτσι κάπως σαρκώσαμε τ'ονειρό μας, οι περισσότεροι από μας τους Ιπταμένους
όμως τ'ονειρο μας αυτό ήταν επώδυνο κι'εφιαλτικά οδυνηρό κάποιες στιγμές.
   Βίωσα αυτές τις στιγμές από παιδάκι, στον πρώτο θάνατο ενός μικρού Θεού,του συμπατριώτη μου  Ικάρου  Λούλη  Παππά, αδελφού του Σπύρου και του Λάκη Παππά.
  Ήταν 28 Μαϊου 1951, έκλαιγα όλη τη μέρα για να με πάνε στην κηδεία του Αεροπόρου, ήμουν πέντε και κάτι. Στην επιμονή μου, ενέδωσε η θεία μου Πίπω
Ντελουτσία. Χαμός στην εκκλησία της Παναγίας ! Χαμός και στο νεκροταφείο !
Κατατρόμαξα στις βολές του τιμητικού αγήματος! Τα'χα όλα δει και δεν ξέχασα
1
τίποτα, τίποτα απολύτως. Αργά το βράδυ τρόμαξα στον ύπνο μου, έτρεξα στην αγ καλιά της Μάνας μου και της είπα, τρέμοντας, φοβάμαι, φοβάμαι τον Αεροπόρο!
  Μετά ήρθε το δεύτερο χτύπημα, ελάχιστες μέρες, από την εισοδό μου στη Σχολή Ικάρων. Εκεί που νόμιζα ότι οι Θεοί, προέρχονταν από τη Διοικούσα μου τάξη. Εκεί λοιπόν, μια νύχτα απωλέσθηκε στο βόρειο Ευβοϊκό, ένας Υπέρθεος άλλου Γαλαξία, στο μυαλό μου, ο Υποσμηναγός Μιχαήλ Παπαμιχαήλ, κουμπάρος του
Μίμη Δομάζου και της Μοσχολιού, που ήταν ο πρώτος επιτηρητής την ημέρα υποδοχής στη Σχολή!
   Εκεί, λοιπόν, είπα έντονα μέσα μου, όχι δε γίνεται, δε μπορεί, έτσι απλά, τόσο απλά να χάνονται Θεοί, μεγάλοι ειν'οι Ουρανοί! Φράση που επαναλάμβανα κάθε
τραγική φορά, που αν απαριθμήσω, θ'αργήσω να τελειώσω, Βρίζοντας, ενίοτε, την υπέρτατη Θεότητα.  Γιατί ήρθαν στιγμές, που με τα χέρια μου μάζευα σάρκες και οστά, συναδέλφων μου, ηλικίας 22 έως 27 ετών, με σκηνές τόσο τραγικές, που κάποτε ένας γιατρός στο αντίκρυσμα, λιποθύμησε, στο πεδίο βολής Αμπελώνα!
  Είναι άδικο, λοιπόν, έλεγα επί σειρά, ετών, είναι πολύ άδικο, δεν μπορεί, δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν ! Είχα δίκιο,είχα απόλυτο δίκιο, άργησα να το κατα λάβω, το κατάλαβα  κάποιες στιγμές αρκετά αργότερα !
  Γιατί ήρθαν στο διάβα του χρόνου, κάτι στιγμές, στιγμές συγκλονιστικές, στιγμές
μεταφυσικές κι'ας ήταν Θέ μου, τόσο σύντομες, τόσο συνοπτικές! Δεν κράταγαν
παρά  ένα λεπτό, μόνο ένα λεπτό, ένα λεπτό Θαυματουργό!
   Βίωνα, λοιπόν και'γω, αυτές τις στιγμές, αυτό το λεπτό, μ'ενα τρόπο νομοτελειακό, εκεί στο Μνημείο πεσόντων της 110 Πτέρυγας Μάχης(Λάρισα), στην οποία είχα υπηρετήσει εννέα (9) χρόνια σε Πολεμικές Μοίρες, καθε φορά
που παρευρισκόμουνα στην τελετή μνήμης των πεσόντων!
   Εκείνες τις ιερές στιγμές, εκεί στις μαρμαρένιες, δίχως τέλος πλάκες, που πλαϊ
τους έστεκαν, κοντά στα λιβανιστήρια και τις λαμπάδες δυό Πιλότοι με πλήρεις εξαρτήσεις πτήσεων, βίωνα τις πιο έντονες στιγμές της ύπαρξής μου κι'ενιωθα μέσα μου πειστικά κι'ελεγα υπάρχει ΑΝΑΣΤΑΣΗ, υπάρχει ΑΘΑΝΑΣΙΑ ! Αφού έβλεπα ολοζώντανους με μορφές Αγγελικές όλους, μα όλους τους συναδέλφους
που'χαν αναληφθεί, σε μια συνεύρεση Θνητών και Αθάνατων, Αϊτών και Σταυ ραϊτών, σε μια συνεύρεση αιωνιότητας του ενός λεπτού !

ΘΑ'ΡΘΟΥΝ ΟΙ ΣΤΑΥΡΑΪΤΟΙ

 

ΑΦΙΕΡΩΣΗ:  Στους Πεσόντες Ιπταμένους
τ'ουρανού τους Αρχαγγέλους !

Η σάλπιγγα ηχεί
ενός λεπτού σιγή !
Το άγγιγμα βαρύ
στου χρέους τη γιορτή !
2
Ενός λεπτού σιγή
οι πάντες προσοχή
μιλά η σιωπή
στου Έθνους τη ψυχή !

Σεπτή η τελετή
και μυστικιστική !
Βαθείς οι στεναγμοί
στην περισυλλογή !

Σε έκστασης στιγμή
το θαύμα δεν αργεί
θα'ρθούν οι Σταυραϊτοί
θα'ρθούνε, δε μπορεί !

Δεν είναι πια θνητοί
μηδέ κοινοί Νεκροί
μ'αρχάγγελων Ταγοί
κι'αγγέλων Στρατηγοί !

Θα'ρθούν οι Σταυραϊτοί
θα'ρθούνε, δε μπορεί
κανείς μην απορεί
ο χρόνος τους αρκεί !

Ενός λεπτού σιγή !
Κορύφωσης στιγμή !
Στιγμή φανταστική !
Αμήν, Νυν και Αεί !

 

3



ΑΡΧΙΚΗ   l   ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ   l   ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ   l   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ   l   ΧΡΗΣΙΜΑ
                       Πολιτιστικός Σύλλογος Πρεβεζάνων Αθήνας | έτος ιδρύσεως 1979, Πρεβεζάνοι, Πρέβεζα
Ιστορικό Διοικητικό Συμβούλιο Μέλη Χορηγοί Δραστηριότητες Εφημερίδα Ανακοινώσεις Επικοινωνία