ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΠΡΕΒΕΖΑΝΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
menu
Φωτογραφίες
Αρθρογραφία
 
  Άγνωστος Θεέ μου άγνωστος.
Ποίηση του Σπύρου Κίκερη.

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΣ
(Ψυχικός Αρμαγεδών)


Γεννήθηκα κι' ανδρώθηκα στης Πρέβεζας τη γη
καιρούς που όλοι ήμασταν και φίλοι και γνωστοί!
Τα χρόνια όμως πέρασαν, αλλάξαν οι καιροί
κι' οι ερχομοί στην Πρέβεζα, κατέληξαν καημοί!

Αύγουστος Θεέ μου Αύγουστος
μήνας των ερχομών!
Μήνας του νόστου των καημών
μήνας των νοσταλγών!

Άγνωστος Θεέ μου άγνωστος
ανάμεσα σ' αγνώστους!
Άγνωστος Θεέ μου άγνωστος
ανάθεμα στους νόστους!

Κάθε Αύγουστο εδώ! Κάθε Αύγουστο εδώ
σαν απολωλώς να ψάχνω, το χαμένο θησαυρό!
Κάθε Αύγουστο εδώ μέσα στο συνωστισμό
με τον μπούσουλα χαμένο στον προσανατολισμό!

Όλ' αλλάξανε θαρρώ. Όλ' αλλάξαν και πονώ
ολ' αλλάξαν και νομίζω, ξένο τόπο πως πατώ!
Κι' όλο θαρρώ,   κι' όλο θαρρώ χωρίς και να αναθαρρώ
ψάχνοντας φίλο και γνωστό και λύση στ' άλυτα να βρω!

Ψάχνω γνωστό με το κερί, φίλο με το λυχνάρι
κι' η αγορά μοιάζει νεκρή, νεκρό και το λιμάνι!
Πού πήγαν φίλοι και γνωστοί, τι  'ναι αυτό το χάλι
αλώθηκε η Πρέβεζα κι εγώ Θεέ, χαμπάρι;

Οι μνήμες μου ορμούν κι' ευθύνες μου ζητούν
οι θύμησες θεριέψαν και δεν το συζητούν!   
Να κάνω επανάσταση, με λύσσα, απαιτούν
ν' αλλάξω την κατάσταση ν' απόκατασταθούν!

Ψυχικός Αρμαγεδών κι' υπέρ πάντων ο αγών
μεταξύ κοινών θνητών, θεωρούμενων εχθρών
κι' όντων υπερβατικών φαντασμάτων ζωντανών
σ' ένα πόλεμο που λήγει, δι' ευχών και προσευχών!

Το διάβα μου τ' αδιάβατο, δεν θα με βρει αδιάβαστο
κι' ευθύς περνώ στο άβατο του νου μου το διάφανο!
Εκεί σε ρόλο άχαρο, φτωχό το μεροκάματο
μα το χρυσό το χάπι μου, εδώ το βρίσκω βάλσαμο!

Αμέσως στ' απροχώρητα, θα μπω δειλά, δειλά
τα τωρινά επώδυνα, τα μελαγχολικά
και από  'κει στ' αθώρητα και τα φανταστικά
τα παιδικά μου όνειρα και τα εφηβικά!

Να που θαρρώ ο χρόνος, πως οπισθοδρομεί
κι  ο νους γοργά με πάει σε άλλη εποχή!
Να που θαρρώ ακούω στην άκρα σιωπή
φωνή που με πονάει και με παρηγορεί!

Να που θαρρώ μιλάνε ακόμα κι  οι Νεκροί!
Να που θαρρώ πως βλέπω, κορμιά χωρίς ψυχή!
Να που θαρρώ κι  η μέρα η τόσο ζοφερή
χάρμα ιδέσθαι είναι και πλάνη γιορτινή!

Να που θαρρώ ακούω της Μάνας τη φωνή
που για φαΐ με θέλει ώρα μεσημβρινή!
Να και του κολλητού μου, στην κοντινή αυλή
που γι' αμπαλί με θέλει, αλί και τρισαλί!

Να που το νυφοπάζαρο, το βλέπω ψυχοσάββατο
και το νεκρό το Λάζαρο, στη βόλτα δίχως σάβανο!  
Σαν δώρο που 'ναι άδωρο, στο ρόλο μου τον άχαρο
και έργο πουν' ευφάνταστο, μ' αισθήματα ανάκατο!

Θαρρώ υπάρξεις θηλυκές κι' ισόβια παρθενικές
σ' εικόνες υπερβατικές κι  απίθανες ζωγραφικές
αίφνης να γίνονται σκιές, ρυτιδιασμένες καλλονές
κι  αυτές οι κάποτε θεές, να λέγονται, Θεέ, γριές!

Θαρρώ κορμιά εφηβικά, που πέτρα στύβουν και βογγά
να καίγονται για μια ματιά, από παρθένα θηλυκά
κι  από την ίδια τη ματιά, να δέχονται λαβωματιά
που τα αλλάζει μαγικά, σε γηρασμένα ξωτικά!

Κι όλο γυρνώ στο πουθενά, σαν άγνωστος στα ξένα
αναπολώντας τα παλιά και τα νοσταλγημένα
κι  ανηφορώ κι ανηφορώ, σ ένα μεγάλο θέμα
και νιώθω μαύρα πως φορώ, οϊμέ - οϊμέ σε μένα!

Γύρος νιώθω του θανάτου, ναυαγός του περιπάτου
νόσος νόσου ανιάτου, νόσος ετοιμοθανάτου!
Νόστος νιώθω, νόθου νόστου, νόθου δρόμου, νόθου τόπου
Βασιλιάς εκπτώτου θρόνου, σκλάβος όρκου, πόρνου όρκου!

Να πως θαρρώ το δάκρυ και πάλι δεν αργεί!
Να πως θαρρώ κι ο Όρκος  πως θα ξαναδοθεί!
Να πως θαρρώ κι ο νόστος ξανά θα ξορκιστεί
κι ο λόγος δεν θ' αργήσει να φτάσει στην Τιμή!

Μα η Τιμή ετούτη, το ξέρω ακριβή
σε έργο που  'χω παίξει και έργο που  'χω δει
Τιμή, λοιπόν και λόγος σ' αντιδιαστολή
κι ο Όρκος, Όρκο παίρνω, ξανά θ' αθετηθεί!     

 

Σπύρος Κίκερης



ΑΡΧΙΚΗ   l   ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ   l   ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ   l   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ   l   ΧΡΗΣΙΜΑ
                       Πολιτιστικός Σύλλογος Πρεβεζάνων Αθήνας | έτος ιδρύσεως 1979, Πρεβεζάνοι, Πρέβεζα
Ιστορικό Διοικητικό Συμβούλιο Μέλη Χορηγοί Δραστηριότητες Εφημερίδα Ανακοινώσεις Επικοινωνία